ប្រហុក៖ អាថ៌កំបាំងនៃម្ហូបខ្មែរ

ប្រហុកជាងន្វោ?

នៅកម្ពុជា មានពាក្យសមញ្ញមួយដែលសង្ខេបទស្សនវិជ្ជានៃម្ហូបខ្មែរទាំងមូល៖ "គ្មានប្រហុក គ្មានអំបិល" មានន័យថា ម្ហូបណាគ្មានប្រហុក គឺគ្មានរសជាតិ។ ប្រហុក ជាសណ្តែកត្រីប្រៃដែលបានជ្រក់ ប្រើជាគ្រឿងផ្សំ ឬជាមូលដ្ឋានរសជាតិនៅក្នុងម្ហូបខ្មែរជាច្រើន។ កំណើតរបស់វាមកពីតម្រូវការជាក់ស្តែង៖ ការរក្សាទុកត្រីក្នុងខែដែលការនេសាទមានតិច។ តាមពេលវេលា វាបានក្លាយជាគ្រឹះដ៏សំខាន់មួយនៃការធ្វើម្ហូបខ្មែរ សំខាន់ដូចម្ទេសដំរីកំពតនៅលើតុអាហារភាគខាងលិច។

របៀបផលិតប្រហុកដោយដៃ

ការផលិតប្រហុកធ្វើតាមទំនៀមទម្លាប់ជាក់លាក់ ដែលបានបន្តពីជំនាន់មួយទៅជំនាន់មួយ។ ត្រីទឹកសាប ជាញឹកញាប់ជាត្រីតូចៗ ពេលខ្លះជាត្រីអណ្តាតធំៗអាស្រ័យលើតំបន់ ត្រូវកាត់ក្បាល រំលីងកន្ទុយ និងយកសាច់ក្នុងចេញដោយដៃ បន្ទាប់មកលាងសម្អាត និងសង្កត់ក្នុងកន្ត្រកបិទដោយស្លឹកចេក ដាក់ដុំថ្មពីលើអស់រយៈពេលប្រហែល ២៤ ម៉ោង។ ថ្ងៃបន្ទាប់ សាច់ត្រីត្រូវបានលាយជាមួយអំបិលគ្រើម ហាលថ្ងៃលើកន្ទេល រួចកិនក្នុងកំបាលឈើជាមួយអំបិលបន្ថែមទៀតតាមរសជាតិ។ ជំហានចុងក្រោយ ក៏ជាដំណាក់កាលយូរបំផុតផងដែរ៖ ការជ្រក់ក្នុងឆ្នាំងដីធំៗ ហាលថ្ងៃពេលថ្ងៃ និងគ្របពេលយប់ អស់រយៈពេលប្រហែលមួយខែ រហូតដល់គ្មានទឹកកកើតនៅលើផ្ទៃទៀត។ ទឹកនោះដែលប្រមូលបានរាល់ថ្ងៃ ក្លាយជាទឹកត្រីដោយខ្លួនឯង។ ដំណើរការយឺតៗនេះមិនមែនគ្រាន់តែសម្រាប់រសជាតិប៉ុណ្ណោះទេ៖ ការសិក្សាលើសមាសធាតុរបស់ប្រហុកបង្ហាញថា បរិមាណប្រូតេអ៊ីនដែលខ្លាំងនៅដើមការជ្រក់ បន្តិចម្តងៗថយចុះក្នុងខែទីមួយ សញ្ញាបញ្ជាក់ថាត្រីពិតជាត្រូវបានប្រែក្លាយដោយសារអំពើរួមគ្នារវាងអំបិល និងអង់ស៊ីម។

"ឈីសខ្មែរ"

ដោយសារក្លិនខ្លាំង ដែលគេប្រៀបធៀបទៅនឹងឈីសកាម៉ង់ប៊ែរឬលីមប៊ឺហ្គឺរដែលចាស់ទុំ ប្រហុកត្រូវបានគេហៅដោយស្និទ្ធស្នាលថា "ឈីសខ្មែរ"។ ដូចឈីសខ្លាំងនៅកន្លែងផ្សេង វាអាចធ្វើឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលនៅពេលសាកញ៉ាំដំបូង ប៉ុន្តែសម្រាប់អ្នកដែលធ្លាប់ហើយ វាក្លាយជារសជាតិដែលមិនអាចជំនួសបាន។ នៅតាមជនបទ ស្ទាំងបាយតែមួយជាមួយប្រហុកបន្តិច ធ្លាប់គ្រប់គ្រាន់ដើម្បីបំពេញតម្រូវការប្រូតេអ៊ីនរបស់គ្រួសារមួយ ក្នុងរដូវកាលដែលសាច់និងត្រីស្រស់មានតិច។

រសជាតិដែលមិនធ្វើឱ្យនរណាម្នាក់មិនអើពើ

សម្រាប់អ្នកទេសចរ ប្រហុកអាចជារបស់ដំបូងដែលគេធុំឃ្លាំនៅក្នុងផ្សារដែលមានដំបូល មុនរបស់ក្រអូបផ្សេងឬត្រីស្ងួត។ ភោជនីយដ្ឋានជាច្រើននៅសៀមរាបដែលបម្រើភ្ញៀវបរទេស ប្រើប្រហុកតែបន្តិច ដោយខ្លាចរសជាតិខ្លាំងរបស់វាមិនសមនឹងមាត់ទេសចរ។ ប៉ុន្តែដូចរសជាតិជ្រក់ជាច្រើននៅលើពិភពលោក ចាប់ពីទឹកត្រីរហូតដល់ឈីសខៀវ ភាពខ្លាំងរបស់ប្រហុកលាក់នូវភាពល្អិតល្អន់មួយ៖ នៅពេលប្រើក្នុងបរិមាណតិច វាមិនដែលគ្របដណ្តប់ម្ហូបទាំងមូលទេ វាគ្រាន់តែជួយគាំទ្ររសជាតិប៉ុណ្ណោះ។

នៅលើតុអាហារខ្មែរគ្រប់កន្លែង

ប្រហុកកម្រញ៉ាំតែម្នាក់ឯង៖ វាជ្រៀបចូលទៅក្នុងម្ហូប ផ្តល់ជម្រៅដល់រសជាតិ។ អ្នកអាចរកវាឃើញនៅក្នុង៖

• សម្លកកូរ ជាសម្លបន្លែដែលមានរសជាតិប្រហុក;
• អាម៉ុកត្រី ដែលប្រហុកជួយបន្ថែមរសជាតិដល់គ្រឿងទេសមុនយកទៅចំហុយ;
• ប្រហុកចៀន ចៀនជាមួយសាច់ជ្រូកឬសាច់គោកិនហើយដាក់ម្ទេសស្រស់ បម្រើជាមូបជាមួយត្រសក់ឬត្រប់ស្រស់;
• ប្រហុកឆៅ កិនជាមួយស្លឹកគ្រៃ ទឹកក្រូចឆ្មារ ម្ទេសស្រស់ និងត្រប់ ជារឿយៗបម្រើជាមួយសាច់គោឆៅចិត;
• ប្រហុកកាប់ (ឬប្រហុកអាំង) រុំដោយស្លឹកចេក ហើយអាំងលើចង្អុល។

នាំយកស្មារតីខ្មែរនេះមាផ្ទះ

ប្រហុកដើទពិតប្រាកដ ដើកជញ្ជូនពិបខាន់ និងរកបាននៅក្រៅអាសីអាគ្នេយ។ ប៉ុន្តែស្មារតីនៃការធ្វើម្ហូបខ្មែរ—ភាពសមតុល្យរវាងកំលាំង ម្ទេស និងភាពស្រស់—អាចបង្កើតខ្លួនលែងនៅផ្ទះ។ ម្ទេសស្រស់ដែលភ្ជាប់ជាមួយប្រហុកចៀន រកផិសប្នូវកានៃនៅក្នុង អំបិលម្ទេសរបស់យើង ដែលល្អសំរាប់បន្ថែមរសជាតិដល់សាច់អាំង ឬត្រីចៀន។ ហើយនៅម្ហូបខ្មែរប្រចំថ្ងៃផាគច្រើន—សាច់គោចា សម្ល ទឹកសម្រាប់ជ្រល្ន—ម្ទេសដំរីគើជាម្ទេសដែលផ្តល់នូវរចនាសម្ព័នដោយស្ងប់ស្ងាត់：របស់យើង ម្ទេសដំរីខ្មំកំពត IGPដែលដាំដូះនៅចម្ងាយពីវាលស្រែដែលបានបង្កើតទម្នឲយទម្លាប់នេះ នាំមកនូវភាពមូលក្តើនាទ៖ងដែលធ្វើនរសជាតិខ្លាំងមានតុល្យភាព។

ស្វែងរកនៅហាងរបស់យើង： សំណុំអំបិលម្ទេស និង ម្ទេសដំរីខ្មំកំពត ១០០គ្រាម IGP។